The Idiot Book Pdf ePub

The Idiot

by
4.19108,505 votes • 4,146 reviews
Published 08 Apr 2003
The Idiot.pdf
Format Paperback
Pages667
Edition1037
Publisher Modern Library
ISBN 0679642420
ISBN139780679642428
Languageeng



Returning to Russia from a sanitarium in Switzerland, the Christ-like epileptic Prince Myshkin finds himself enmeshed in a tangle of love, torn between two women—the notorious kept woman Nastasya and the pure Aglaia—both involved, in turn, with the corrupt, money-hungry Ganya. In the end, Myshkin’s honesty, goodness, and integrity are shown to be unequal to the moral emptiness of those around him. In her revision of the Garnett translation, Anna Brailovsky has corrected inaccuracies wrought by Garnett’s drastic anglicization of the novel, restoring as much as possible the syntactical structure of the original story.

"The Idiot" Reviews

Foad
- Qom, Iran
5
Sat, 16 Nov 2013

رضا امیرخانی، جایی گفته بود که "اگه قرار بود نویسنده ها پیامبری داشته باشن، پیامبرشون تولستوی خواهد بود." حرف درستیه، ولی این پیامبر از داستایوسکی وحی دریافت میکنه!
من
از بین رمان های داستایوسکی، بیشتر از همه عاشق "جنایت و مکافات" و بعد "ابله" هستم. در درجات بعد، قمار باز و برادران کارامازوف و همزاد و...
یادم نمیره. تابستون، ماه رمضون، بعد از سحر تا نزدیکای ظهر بیدار میموندم و یه کله "ابله" میخوندم. واقعاً میخکوبم میکرد. همزمان مادرم هم میخوند و با هم راجع بهش صحبت میکردیم. تجربه ی مشترک خوبی بود.
این کتاب
ماجرای کلی رمان، راجع به پرنس میشکینه. پرنس میشکین انگار ناظر جهانه. مثل یه بچه، معصومه و به خاطر همین ناظر بی طرف و قابل اعتمادیه. در ابتدای داستان، چشم باز می کنه، دنیای سیاه و آشفته و غیر قابل درک ما رو می بینه و تلاشی هم برای اصلاحش میکنه، ولی موفق نمیشه. در انتهای داستان، انگار به خاطر رنجیدن از این همه زشتی، دوباره چشم می بنده و به دنیای پاک بی خبری بر می گرده.
دو نکته
اول این که[spoilers removed]
دوم این که شخصیت پرنس میشکین، که یه انسان ساده دله و در ابتدای داستان عکس آناستازیای زیبا و اغواگر
(femme fatale)
رو میبینه و توجهش به اون جلب میشه، تا حد زیادی شبیه شخصیت ساده دل کنستانتین لوین در "آنا کارنینا"ست که اون هم در اوایل داستان عکس این زن زیبا و اغواگر رو میبینه و شیفته ش میشه. چه بسا تولستوی از داستایوسکی تقلید کرده باشه. شاید هم نه.

°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°°
- Athens, Greece
5
Mon, 04 Jul 2016

Εκεί που πολεμούν οι άνθρωποι με τις αδυναμίες τους και τα όνειρα, εκεί που οι δειλοί πεθαίνουν πριν τον θάνατο τους, εκεί που οι σκέψεις κάνουν πρόβα για να κρύψουν ό,τι αισθάνονται ή να αισθανθούν ό,τι κρύβουν, εκεί που δεν ξέρεις ποιον φόβο σου να αγαπήσεις περισσότερο,
εκεί θα περιμένει πάντα ένας «ηλίθιος» να σε καλωσορίσει στο μυαλό του.
Βιβλίο υπέροχο. Βιβλίο δύσκολο. Βιβλίο εμμονικό. Βιβλίο κλειστοφοβικό. Βιβλίο επαναλαμβανόμενο, σκοτεινό και ασυμβίβαστο.
Σκληρή διαβάθμιση αξιών. Κλασική μελέτη κοινωνικών φαινομένων. Ένας καθρέφτης που δεν κολακεύει.
Αν τον κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις τον εαυτό σου και ένα ράγισμα στη μέση. Ανεπαίσθητο και βαθύ ράγισμα, διπλασιάζει είδωλα και σε αναγκάζει να συγκρίνεις τις κατάρες με τις ευχές.
Ο «ηλίθιος», ο πρίγκιπας Μίσκιν, είναι ο υπέρλαμπρος κεντρικός, διττός χαρακτήρας.
Αυτός κρατάει το ραγισμένο καθρέφτη.
Μια υπέροχη ψυχή που βρίσκεται σε σύγχυση.
Μια λατρεμένη ύπαρξη χαρισματικά άρρωστη που ψάχνει το νόημα της ζωής και οδηγείται απο την επιθυμία του για ζωή.
Οι προθέσεις του πάντα καλές μα ελαττωματικές στην εκτέλεση τους.
Μια ύπαρξη που έχει σχεδόν ανακάμψει απο τις επιληπτικές κρίσεις και αποκαλύπτει τα κίνητρα του ως εχέγγυα προς την ανθρώπινη φύση.
Προσπαθεί να προσεγγίσει τους συνανθρώπους του με διάθεση παιδικής αφέλειας, αγνότητας, τρυφερότητας και συμπόνιας.
Ως ηλίθιος αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον κόσμο.
Ως άρρωστος επιδεικνύει τις σκέψεις του που είναι αντανακλάσεις της ειλικρίνειας του, του πλούτου της αγγελικής καρδιάς του και της ευρύτητας του μυαλού του.
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται αυτός ο ηλίθιος έχει μια ανώτερη κατανόηση και έκφραση. Μια υπέρτατη διαχείριση των συναισθηματικών δυνάμεων που τον προωθούν να υπαγορεύει σχεδόν,τις καταστρεπτικές ενέργειες των ανθρώπων γύρω του.
Ο ηλίθιος αυτός, ο πρίγκιπας Μίσκιν, είναι μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για κάθε άνθρωπο.
Όποιος τον κρίνει ως αθώα παθητικό πρόσωπο έχει χάσει την ουσία.
Ο χαρακτήρας του διακρίνεται κυρίως για την οξυμένη αντίληψη προς τη σκέψη και τη δράση, τη βαθιά κατανόηση όλων των καταστάσεων και την ευφυΐα της συναισθηματικής του νοημοσύνης.
Είναι ηλίθιος, είναι πράγματι, διαφέρει απο όλους.
Η ηλιθιότητα του μεταφέρεται συνοπτικά με αλληλεπιδράσεις που δημιουργούν τόσο αγάπη, όσο και δυσαρέσκεια.
Παλεύει να βρει χώρο για να ζήσει μέσα σε έναν κόσμο υλιστικό, αυτός όμως δεν ενδιαφέρεται για τα υλικά αγαθά, διακρίνει αλλού τον πλούτο κι έτσι δεν μπορούν να τον κλέψουν στη μοιρασιά.
Μα πόσο ηλίθιος πια, πόσο;
Ραγίζει η καρδιά του και σπάει απο ενα παιδικό χαμόγελο, λιώνει η ψυχή του, καίγεται, απο το χάδι μιας ερωτικής διάπυρης ματιάς, μα είναι παγερά αδιάφορος μπροστά στην κοινωνική καταξίωση, την αριστοκρατική εκλεπτυσμένη απληστία, τις φιλοξοξίες για εξουσία και περιουσία, την πολυτέλεια, το κέρδος.
Πόσο πιο ηλίθιος, όταν δεν μπορεί να σταθεί στην κλασική τάξη της αστικής υποκρισίας.
Όταν αρνείται να συμμετέχει στην διαφθορά και την πλάνη ως υποστηρικτικό σκουπίδι νευρωτικών κληρονόμων.
Όταν ανάμεσα σε σνομπ εκμεταλλευτές και ανήθικους νάρκισσους προτιμάει το βάθος της αγάπης και της αυτοθυσίας.
Ο ηλίθιος λοιπόν αυτός, δεν δέχεται κοσμικά σύνορα που χαράζουν το σώμα του πλανήτη.
Δεν μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε αγάπη και μίσος. Το μίσος δεν υπάρχει, δεν το γνώρισε, δεν το ένιωσε ποτέ.
Προσπαθεί να χειριστεί την αγάπη του.
Να κατανοήσουν όλοι πως δεν γίνεται να μην αγαπάει, δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς αγάπη.
Αγαπάει καθολικά και απεριόριστα χωρίς να μπορεί να συμφιλιώσει το παθιασμένο και το συμπονετικό.
Ακόμη κι όταν βρίσκεται στη δίνη του ερωτικού οίστρου ανάμεσα σε δυο γυναίκες, του φαίνεται αδιανόητη η επιλογή, αρρωσταίνει, χάνεται μπροστά στο δίλημμα που του θέτουν οι κανόνες. Αγάπη απο οίκτο και δέος ή έρωτας παθους με αγάπη γαλήνια και παντοτινή;
Ένα επιληπτικό αριστούργημα γραμμένο απο μια λογοτεχνική ιδιοφυΐα.
Κεντρικός άξονας ο ηλίθιος πρίγκιπας Μίσκιν και γύρω του πλήθος χαρακτήρων φυλακισμένων σε ένα τρομερό παιχνίδι πραγματικότητας.
Είναι όλοι τους αξιοθαύμαστοι, φιλοσοφικοί,πολύχρωμοι, παρορμητικοί, ενδοσκοπικοί, ενεργητικοί, επιλεγμένοι σοφά για να συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι, σε αυτή την παράσταση ιδεών.
Ο Ντοστογέφσκι αποκαλύπτει, διερευνά και επηρεάζει.
Μέσα στο παιχνίδι του πετάει νοοτροπίες, πάθη, λάθη, σκέψεις, ενέργειες,που εξηγούν τη φύση του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Προάγουν την ανθρώπινη βούληση με ποικίλους βαθμούς διαταραχής της προσωπικότητας, παρανοϊκές παραληρηματικές ιδέες ή μανιακές επιδιώξεις.
Επομένως η ουσία της αφήγησης βυθίζεται σε μια θάλασσα λάσπης απο εκούσια κοινωνικά και κακοπροαίρετα σχόλια, ιδιοσυγκρασίες ξεχωριστές και σουρεαλιστική βραδύτητα συσχετισμών.
Φυσικά σε αυτό το παιχνίδι δεν υπάρχουν νικητές και σε αυτό το μυθιστόρημα δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο απο την τελειότητα.
Δύσκολο, βαρύ και σπουδαίο πνευματικό έργο.
Σας προκαλώ
Αντέχετε;
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

Henry
- San Diego, CA, The United States Minor Outlying Islands
4
Sat, 13 Apr 2013

Prince Myshkin, 26, arrives in St. Petersburg, Russia by train, "The Beautiful Man" has too much compassion for this cynical age. He believes every person, trusts all, feels the pain of the suffering unfortunates, thus has no common sense. Simple? Gullible? An idiot? Or a Saint? That question only you can decide. Set in the 1860's, the sick prince (he's an epileptic, like the author of this novel) alone, frightened, no relatives or friends or money, in the world, but with a desire to see his beloved native land, again. That he hardly remembers, having lived in Switzerland, treated by a kindly Doctor Schneider, without charge for years. However meets two men that will be friends or enemies (in the future), inside his train compartment. Rogozhin, a young man who can't control his emotions, very unstable, just inheriting a vast fortune, eager to show the whole city, it. And Lebedev , a minor clerk the kind of gentleman who knows everything about Petersburg's important people. Myshkin, doesn't even have proper clothes for the cold, late November day as he steps down into the unknown metropolis. Nevertheless he has valuable information received from the well informed Mr. Lebedev . Seeing General Epanchin retired, his wife has the same name as our "hero," maybe some kind of relation? With difficulties, servants are such doubters and have good reason to be, Myshkin finally gets in the house's family quarters. Meeting the three beautiful daughters of the general, and his volatile and scary wife, Lizaveta. Falling in love with the youngest, prettiest daughter Aglaia, she's 20, very immature, has crushes on every handsome suitor she's introduced to. The inexperienced prince, also loves Nastasya a kept woman he sees soon after, the best looking female in the country. He wants to save this lady, from a life of inevitable degradation and doom, the eternal triangle. Later entering society, they the ruling class look at him, the eccentric Myshkin closely, an oddity a childish fool, not suitable for them as a friend. Yet these citizens have no real ones, themselves ... Good fortune comes to Prince Lev Nikolayevich Myshkin, he inherits a lot of money, unexpectedly, when he goes to Moscow. A letter tells him, naturally he gives away most of it to people, who say the prince owes them money. And the "poor", those asking for a little help, how can he refuse? Fleeing Moscow, the ill man goes back to the Russian capital, the two women in his life, are there. Rents a villa in the suburbs from Mr. Lebedev , invites the consumptive boy that he befriended, Ippolit, ( an unpleasant youth) to stay during his last days and still earns no respect, from anyone ... The "Idiot", has proposed marriage, to both of his loves!

Adam
- The United States
4
Sun, 24 Mar 2019

A terrific novel - very worth reading - but lacking the thrust and pleasures of BROTHERS KARAMAZOV, which is one of my favorite books. It is, perhaps, the most difficult novel to evaluate with the Goodreads star system, because it is both very, very great, and not particularly good.
When the action soars - in searing, autobiographical moments, with sequences of epilepsy, fits, executions, and long social sequences - there is really nothing like it. An outdoor party scene with the (overly) noble Prince Myshkin will stick with me forever, as will the cursed love between Nastasya Fillippovna and Rogozhin. The idea of a pure man misunderstood by an impure society is wonderful, but THE IDIOT reads more like a sequence of thematic parables than a novel.
I've been taught, and I teach, the iceberg theory of writing. The author should know more about her characters than she is willing to show (90% below water, 10% visible.) This iceberg is almost totally submerged. The main action - the stuff I was dying to see - too often occurred BETWEEN parts of the novel. I have never experienced such exciting exposition in my life - but I saw almost none of that excitement on the page. Structurally, this makes it somewhat disastrous, and it feels rushed, as if Dostoevsky was so eager to plumb the depth of philosophy that he forgot to provide us with a plot. This makes the book fascinating, but a very, very slow read. I am very grateful to have read it; I was rarely grateful to be reading it.

Katie
- Lewes, V2, The United Kingdom
5
Sat, 31 Dec 2016

We tend to view innocence as an uplifting cleansing virtue. Contact with it is supposed to improve the soul. But this isn’t always the case. Sometimes, in company, my five year old son will blurt out something I don’t want outsiders to know and I end up blushing! His innocence causes me discomfort. I also remember that little girl from Aleppo who every day updated online the situation in the besieged city. Imagine the reactions of Assad’s regime to her online posts. Would they have been won over by her innocence? No way! They would have been made deeply uncomfortable by her innocence. They would have wanted to shut her up. The idiot here has a similar effect on Russian society. Dostoevsky’s idea was that if Christ returned to 19th century Russian society he would be treated as a simpleton, an idiot. So he has created a character who always endeavours to be honest, to tell the truth as he sees it. He has a “noble simplicity and is boundlessly trusting”. His innocence though causes as much hatred as admiration, more anarchy than goodwill. He makes you realise there are many situations in life where a lie is preferable to the truth if the boat isn’t to be rocked. Because there’s nearly always something expedient in a lie, especially in what we call white lies. There’s usually some personal gain to be had from shunning the truth. Usually these are small private lies; sometimes bigger, more public lies, like Trump denying climate change because it’s in his financial interests to take this stand. He doesn’t want to look at images of innocent nature devastated by oil spills from leaking pipes.
One of the most interesting things I learned while reading this is how the novel has evolved for the better since the 19th century. As brilliant as this is there’s a lot of rambling waffle, as if all the characters are on amphetamines and don’t know when to shut up. Dostoevsky resorts to rather cheap tactics too – a character arrives breathless with the urgency to convey news but instead of getting to the point embarks on a completely different discourse and finally decides now is not the time to share his news. Or the narrator will coyly tell us he doesn’t know what two characters spoke about when they were alone together, even though on the previous page he told us what a character thought in the privacy of his own mind. I wondered if this was mischief on the part of Dostoevsky or just sloppiness. Apparently this was serialised and Dostoevsky was under great duress when he wrote it. Also, all the women are bonkers. They’re so volatile and capricious that it’s impossible to know what they want. They seem to be overloaded with stoppered sexual energy. Sexual emotions, in Dostoevsky’s novel, seem to deny the female characters access not only to innocence but also measured reflection, a subtext I wasn’t entirely comfortable with. The women sometimes confused the clarity of the theme of this novel. And ultimately it’s the sexual jealousy of an essentially innocent young woman that causes the concluding mayhem.
This is not a seamless great read. It can be baggy, chaotic, digressive but the best bits are simply brilliant and overall I found it a tremendously edifying read.

Ahmad
- Tehran, 28, Iran
4
Mon, 28 Apr 2008

861. Идиот = The Idiot, Fyodor Dostoevsky
The Idiot (Russian: Идио́т, Idiot) is a novel by the 19th-century Russian author Fyodor Dostoyevsky. It was first published serially in the journal The Russian Messenger in 1868–9.
The title is an ironic reference to the central character of the novel, Prince (Knyaz) Lev Nikolaevich Myshkin, a young man whose goodness and open-hearted simplicity lead many of the more worldly characters he encounters to mistakenly assume that he lacks intelligence and insight. In the character of Prince Myshkin, Dostoevsky set himself the task of depicting "the positively good and beautiful man". The novel examines the consequences of placing such a unique individual at the centre of the conflicts, desires, passions and egoism of worldly society, both for the man himself and for those with whom he becomes involved. The result, according to philosopher A.C. Grayling, is "one of the most excoriating, compelling and remarkable books ever written; and without question one of the greatest."
تاریخ نخستین خوانش: در سال 1974 میلادی
عنوان: ابله؛ نویسنده: فئودور داستایوسکی؛ مترجم: مشفق همدانی؛ تهران، کتابهای جبیی، 1341؛ در چهار جلد؛ چاپ دیگر: تهران، صفیعلیشاه، چاپ سوم 1348؛ در چهار جلد؛ چاپ پنجم 1356؛ چاپ دیگر 1362؛ چاپ بعدی 1366؛ چاپ دیگر: 1396، در دو جلد؛ شابک: 9789645626929؛ تهران، امیرکبیر، چاپ سوم 1393؛ در سه جلد؛ شابک: 9789640015896؛ موضوع: داستانهای نویسندگان روسیه - قرن 19 م
عنوان: ابله؛ نویسنده: فئودور داستایوسکی؛ مترجم: سروش حبیبی؛ تهران، چشمه،1383؛ چاپ سوم 1385؛ چهارم 1386؛ ششم 1378؛ هفتم 1388؛چاپ هشتم 1389؛ چاپ نهم 1390؛ در 1019 ص؛ چاپ یازدهم 1393؛ شابک: 9789643622114؛
مترجم: منوچهر بیگدلی خمسه؛ تهران، ارسطو، 1362؛ در دو جلد؛ چاپ دیگر: تهران، گلشائی؛ 1368؛ در دو جلد؛ تهران، نگارستان کتاب؛ 1387؛ در دو جلد؛ شابک: 9789648155839؛
مترجم: نسرین مجیدی؛ تهران، روزگار، 1389؛ در 920 ص؛ شابک: 9789643742768؛
مترجم: کیومرث پارسای؛ تهران، سمیر، چاپ چهارم 1395؛ در 640 ص؛ شابک: 9789642200986؛
مترجم: آرا جواهری؛ تهران، یاقوت کویر، 1395؛ در دو جلد؛ شابک: 9786008191063؛ چاپ دیگر: تهران، پارمیس؛ 1392؛ در دو جلد؛ شابک: 9786006027623؛ چاپ دیگر 1396؛ در 826 ص؛ شابک: 9786008708094؛
مترجم: اصغر اندرودی؛ تهران، ناژ؛ 1394؛ در دو جلد؛ شابک: 9786006110158؛
مترجم: پرویز شهدی؛ نشر به سخن، 1396؛ در دو جلد؛ شابک: 9786007987407؛
مترجم: میروحید ذنوبی؛ تهران، آهنگ فردا، 1396؛ در 838 ص؛ شابک: 9786007383728؛
مترجم: امیر رمزی؛ تهران، آریاسان، 1396؛ در 838 ص؛ شابک: 9786008193760؛
مترجم: آرزو خلجی مقیم؛ تهران، نیک فرجام، 1395، در 784 ص؛ شابک: 9786007159316؛ چاپ دیگر: 1396؛ در 838 ص؛ شابک: 9786007159514؛ چاپ دیگر: تهران، سپهر ادب، 1395؛ شابک: 9789649923963؛ در دو جلد؛
مترجم: مهری آهی؛ تهران، خوارزمی؛ 1395؛ در 1075 ص؛ شابک: 9789644871566؛
مترجم: عباس سبحانی فر؛ تهران، آنیسا، 1396؛ در 839 ص؛ شابک: 9786008399728؛
مترجم: علی صحرایی؛ تهران، ابر سفید، 1392؛ در 536 ص؛ شابک: 9786006988085؛
پرنس میشکین، آخرین فرزند یک خاندان بزرگ ورشکسته، پس از اقامتی طولانی در سوئیس، برای معالجه ی بیماری، به میهن خویش بازمی‌گردد. بیماری او رسماً افسردگی عصبی ست، ولی در واقع میشکین دچار نوعی جنون شده‌ است، که نمود آن بی‌ارادگی مطلق است. افزون بر این، بی‌ تجربگی کامل او در زندگی، اعتماد بی‌حدش نسبت به دیگران را در وی پدید میآورد. میشکین، در پرتو وجود راگوژین، همسفر خویش، فرصت می‌یابد که نشان دهد، برای مردمی واقعاً نیک، در تماس با واقعیت، چه ممکن است پیش آید. روگوژین این جوان گرم و روباز و با اراده، به سابقه ی هم حسی باطنی و نیاز به ابراز مکنونات پیشین، در راه سفر، سفره ی دل خود را پیش میشکین، که از نظر روحی نقطه مقابل اوست، می‌گشاید. روگوژین برای او عشقی را که نسبت به ناستازیا فیلیپونیا احساس می‌کند، بازمی‌گوید. این زن زیبا، که از نظر حسن شهرت، وضعیت مبهمی دارد، به انگیزه ی وظیفه شناسی، نه بی اکراه، معشوقه ی ولی نعمت خود می‌شود، تا از این راه حق‌ شناسی خود را به او نشان دهد. وی، که طبعاً مهربان و بزرگوار است، نسبت به مردان و به طور کلی نسبت به همه کسانیکه، سرنوشت با آنان بیشتر یار بوده، و به نظر می‌آید که برای خوار ساختن او، به همین مزیت می‌نازند، نفرتی در جان نهفته دارد. این دو تازه دوست، چون به سن پترزبورگ می‌رسند، از یکدیگر جدا می‌شوند، و پرنس نزد ژنرال اپانچین، یکی از خویشاوندانش، می‌رود به این امید، که برای زندگی فعالی که می‌خواهد، آغاز کند پشتیبانش باشد، و باقی ماجرا… ا. شربیانی

Smiliar Books of "The Idiot"

Anna Karenina Pdf Book
by Leo Tolstoy
Lord of the Flies Pdf Book
by William Golding
Spring Torrents Pdf Book
by Ivan Turgenev
Golden Calf Pdf Book
by Ilya Ilf
The Petty Demon Pdf Book
by Fyodor Sologub
Petersburg Pdf Book
by Andrei Bely
Memories of the Future Pdf Book
by Sigizmund Krzhizhanovsky
A Hero of Our Time Pdf Book
by Mikhail Lermontov
Summer in Baden-Baden Pdf Book
by Leonid Tsypkin