A Morte de Ivan Ilitch (Ler Faz Bem, #9) Book Pdf ePub

A Morte de Ivan Ilitch (Ler Faz Bem, #9)

by
4.0667,100 votes • 3,488 reviews
Published 07 Sep 2017
A Morte de Ivan Ilitch (Ler Faz Bem, #9).pdf
Format Paperback
Pages94
Edition509
Publisher Impresa
ISBN -
ISBN139789898851420
Languagepor



"Uma dor aparentemente insignificante acaba por abalar o quotidiano de Ivan Ilitch, um respeitado juiz de 45 anos cuja principal preocupação é viver de acordo com as convenções sociais do seu meio. A agonia, a incompreensão dos que o rodeiam e, por fim, a proximidade da morte levam Ivan Ilitch a refletir sobre o seu passado e sobre as suas opções a nível pessoal e profissional. Teria ele passado ao lado do verdadeiro sentido da vida?"

"A Morte de Ivan Ilitch (Ler Faz Bem, #9)" Reviews

Gypsy
- Mashhad, Iran
5
Sun, 01 Oct 2017

درحقیقت مرگ ایوان ایلیچ، اولین تجربه من از تولستوی بود. جای تأسفه، بیست سالمه و خیلی از شاهکارها رو نخوندم. چپ و راست بم می‌گن فلان چیزو خوندی؟ نه. ویرجینیا وولف؟ نه. ایشی‌گورو؟ نه. یوسا؟ نه. مارکز؟ آو، دو سه تایی خوندم. دیکنز؟ اینم آو و اینا. همینگوی؟ چندتا کوتاه و پیرمرد و دریا فقط. داستایوفسکی؟ کوتاهاشو. و تولستوی؟ مرگ ایوان ایلیچ. بیست سال زندگی کردم و انگشت‌شمار شاهکار خوندم.
تولستوی مثل یه مهندس داستانشو طراحی می‌کنه. همه‌‌چیز دقیق و محکم و ساختارمند و فکرشده. هیچ خدشه‌ای نمی‌تونی بهش وارد کنی. من طول کشید بخونمش، چون از رو فیدیبو می‌خونم و کتاب الکترونیک چشمم رو خسته می‌کنه. خود داستان هم چیزی نبود که راحت بخونی بگذری. دردِ وجود و زندگی و مرگ رو باید مزه مزه کنی باهاش. شخصیت‌پردازی اطرافیان ایوان عالی بود. هرکدوم‌شون نماد شده بودن و پوچی زندگی‌شونو می‌دیدی. اینکه همه‌شون در ظاهر عزادارِ مرگ ایوان بودن ولی ازش نفع می‌بردن. مرگ ایوان ایلیچ چیزی نبود که دلخواهم باشه، صرفاً از نظر سلیقه‌ای می‌گم. همون‌طور که هرچی از شرمن الکسی بخونم خوشم می‌آد، درحالی‌که شاید برای خیلی‌ها عالی نباشه. سلیقه یه چیزه، قوی و ضعیف بودنِ داستان یه چیز دیگه. حالا اینکه چقد ذوقت پیشرفت کرده باشه که از داستان قوی هم خوشت بیاد، زمان می‌بره.

Councillor
- Germany, Germany
5
Thu, 10 Dec 2015

It is a widespread stereotype that Russian classics are mostly long, tedious, boring, a burden to get through, but one only needs to read a short book like The Death of Ivan Ilych in order to be proven wrong. A philosophical, in its beautiful writing almost lyrical account of a dying man's life, Tolstoy will make you think about your own mortality, about happiness, sorrow and most likely your own life as well.

“They had supper and went away, and Ivan Ilych was left alone with the consciousness that his life was poisoned and was poisoning the lives of others, and that this poison did not weaken but penetrated more and more deeply into his whole being.
With this consciousness, and with physical pain besides the terror, he must go to bed, often to lie awake the greater part of the night. Next morning he had to get up again, dress, go to the law courts, speak, and write; or if he did not go out, spend at home those twenty-four hours a day each of which was a torture. And he had to live thus all alone on the brink of an abyss, with no one who understood or pitied him.”

During the course of the story, Tolstoy introduces us to the life of the unhappy Ivan Ilych, who might have expected too much from his life and had to discover the disappointing truth after his marriage failed to induce happiness and death tore its way through his soul way too early. Tolstoy uses his protagonist to help us realize how we all have to die one day, and there will surely be readers who, just like Ivan Ilych, always thought of death as something foreign they wouldn't have to worry about until a long time later. The author's prose is highly readable and might just as well have originated from someone who wrote the book five or ten years ago; besides, Tolstoy knows how to captivate his reader, thus The Death of Ivan Ilych can only be called a book which can't be recommended highly enough for readers interested in Russian literature or, on a more general note, classics.
“There remained only those rare periods of amorousness, which still came to them at times but did not last long. These were islets at which they anchored for a while and then again set out upon that ocean of veiled hostility which showed itself in their aloofness from one another.”

Tolstoy defines the marriage between Ivan Ilych and Praskovya Fedorovna as an engagement of mutual aversion, founded in their hopes to find concealment and secureness which were shattered only months after their wedding. The sadness behind the realizations of those two characters that their marriage has never been destined to bring happiness into their lives will cloud their sorrowful lives, until the slow, but torturous demise of Ivan Ilych turns into the ultimate factor driving them apart from each other.
If you are intimidated by the length of classics like Anna Karenina, War and Peace, Crime and Punishment and the like, then I can almost assure you that reading some shorter novellas like The Death of Ivan Ilych or Dostoyevksy's White Nights will help you with finding a way into Russian literature, coming to terms with the rather uncommon names and growing an interest in the huge Russian classics which will surpass the simple feeling of pressure to read them just because others said those are books everyone has to read. And they probably are. But it's always easier to anticipate rather than dread them, so novellas like these will be extremely helpful.

Fabian
- Denver, CO
5
Tue, 23 Nov 2010

"Ivan Ilych's life had been most ordinary and therefore most terrible..."
This arresting line is a synopsis of what all of this boils down to. More than likely, in my pre-Emo high school years, had I read all 52 grueling pages of "The Death of Ivan Ilych", and truly understood its exquisite prolonged lingering around the very morbid notion of death, it would have been a brick in my fo(und/rm)ation. Sadly, nowadays I am way more bubbly and optimistic than ever, so I had a healthy distance between my idle thoughts and this powerful piece. No matter: this made me meditate on that occurrence that is shared by us all, the ultimate, final destination called death (doesn't matter where you lived, breathed, loved).
The novella is incredibly vivid, simple...just very understandable... relatable. Yes, it seems that an illness so long gives the titular man the right to sum up quickly his days of before, his heights, his passions... it is so realistic that I vouch for this to become an official horror selection in any given anthology!

Fernando
- Argentina
5
Thu, 12 Mar 2015

”El significado de la vida está en que se detiene.” - Franz Kafka
Pocos libros resultan ser tan contundentes como esta obra de arte que escribió Tolstói en 1886, puesto que no puede ser calificada de otra manera. Escritores, filósofos, artistas plásticos y músicos, entre otros, sólo tienen palabras de admiración ante esta pequeña pero gran novela. Yo siempre sostengo que una novela no necesita tener mil páginas para transformarse en una joya literaria y este es un caso que lo demuestra con creces. En poco más de cien páginas Tolstói nos deja un legado, una enseñanza y un modo de mirar o de intentar comprender a la muerte, si es que existe algún método para ello.
Este inmenso autor ruso venía elaborando la novela un año antes, inspirándose en el caso de un hombre real para terminarla y regalársela a su esposa el día en que ella cumplía años. En cierto modo, algunos aspectos de lo que le sucede a Iván Illich también concuerda con la vida personal de Tolstói que también tuvo cortocircuitos con su esposa durante su matrimonio (otro momento álgido el la relación fue durante la publicación de otra de sus famosas novelas, me refiero a "La sonata a Kreutzer") y también se relaciona con su propia muerte, dado que él también confesaba que la muerte lo atemorizaba. Tolstói fue encontrado muerto en el banco de espera de una estación de tren luego de una larga caminata.
"La muerte de Iván Illich" no es una novela exclusivamente sobre la muerte, sino casualmente sobre la vida de este funcionario, escrita en retrospectiva y poblada de anécdotas y reflexiones tanto del mismo Iván Illich como también de sus familiares, amigos y compañeros de trabajo.
En cierto modo, es también una crítica a la ambición (de sus colegas en el Juzgado), cuestiona las relaciones humanas (su esposa y su hija) y expone su punto de vista sobre la ciencia y la religión (sus doctores y el sacerdote).
Todo parece conspirar contra la débil salud de este hombre, pero es también su propia mente la que también contribuye al derrumbe y en ese proceso de enfermedad el personaje comienza a comprender algo que a veces nos confunde: el creer que la muerte está lejos, que uno es joven y que no hace falta preocuparse, si total, uno se encuentra bien de salud...
Es a partir de que se empeora cuando sabe cuán mortal es el ser humano. Se llama Iván, que en ruso es uno de los hombres más comunes (significa Juan) y el mismo Tolstói lo aclara con sus propias palabras: "Una descripción de la simple muerte de un hombre simple, realizada por él mismo".
Ese Iván es un hombre simple y en el fondo ese Iván somos todos los hombres simples que este planeta para un día emigrar hacia otro estado. Siendo redundante, la muerte es así de simple.
Durante la lectura de las últimas páginas, no pude dejar de conmoverme por el relato de los últimos días de Iván Illich.
Confieso que yo también le tuve siempre temor a la muerte y la forma en la que Tolstói relata los dolores y sufrimientos de los últimos días de Iván Illich me remite directamente a los de mis padres, a quienes perdí en poco más de cinco meses entre ambas muertes.
Leía, levantaba la cabeza y veía a mi padre sufriendo terriblemente por no poder respirar y a mi madre en su agonía de tres días. Uno quiere ayudar, quiere lograr que ese enfermo se sienta mejor, pero en el fondo sabe que todo es inútil y en vano.
Todos, como dice Tolstói se dan cuenta que el destino es inevitable y que Ella nos espera con su infinita paciencia y nos alcanza. Nos lleva.
En el caso de Iván Illich todo el proceso, desde la declarAción de los síntomas hasta el inevitable final, además de la retrospectiva que tanto autor como personaje llevan adelante, es ocupado por la muerte como tema dominante. Iván Illich, ante la lozanía de su esposa y la jovialidad y juventud de su hija reflexiona: "Sí. ¿Para qué engañarme? ¿Acaso no es evidente para todos, excepto para mí, que me estoy muriendo y que la cuestión pasa sólo por la cantidad de semanas, de días...? Puede ser ahora. Había luz, y ahora tinieblas. Yo estaba acá, y ahora estoy yendo hacia allá. ¿Hacia dónde?"
Dijo una vez Agatha Christie: "La muerte es el único asesino perfecto."
Funciona como el preciso mecanismo de un reloj.
Inexorablemente avanza y nos abraza.

Ahmad
- Tehran, 28, Iran
4
Sat, 07 Aug 2010

829. Смерть Ивана Ильича = ‎Smert Ivana Ilicha = The Death of Ivan Ilyich, Leo Tolstoy
The Death of Ivan Ilyich (Russian: Смерть Ивана Ильича), first published in 1886, is a novella by Leo Tolstoy, considered one of the masterpieces of his late fiction, written shortly after his religious conversion of the late 1870s. Usually classed among the best examples of the novella, The Death of Ivan Ilyich tells the story of a high-court judge and his sufferings and death from a terminal illness in 19th-century Russia.
Characters:
Ivan Ilyich
(Ilyich is a patronymic, his surname is Golovin) is a highly regarded official of the Court of Justice, described by Tolstoy as, "neither as cold and formal as his elder brother nor as wild as the younger, but was a happy mean between them—an intelligent, polished, lively, and agreeable man." As the story progresses, he becomes more and more introspective and emotional as he ponders the reason for his agonizing illness and death.
Praskovya Fëdorovna Golovin is Ivan's unsympathetic wife. She is characterized as self-absorbed and uninterested in her husband's struggles, unless they directly affect her.
Gerasim is the Golovins' young butler. He takes on the role of sole comforter and caretaker during Ivan's illness.
Peter Ivanovich is Ivan's longtime friend and colleague. He studied law with Ivan and is the first to recognize Ivan's impending death.
Lisa Golovin is Ivan's daughter.
Fëdor Petrishchev is Lisa's fiancé.
عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ انتشاراتیها: (نیلوفر، دانا، رادوگا)؛ ادبیات روسیه - سده 19 میلادی؛ تاریخ نخستین خوانش: ماه نوامبر سال 2007 میلادی
عنوان: چند داستان و حکایت؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: گامایون؛ مسکو، رادوگا، 1364، در 312 ص؛عنوان داستانها: دو افسر هوسار؛ هامون نورد؛ مرگ ایوان ایلیچ؛ پس از مجلس رقص؛
عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: لاله بهنام؛ تهران، دانا، 1370، در 99 ص؛ شابک:9646242685؛
عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: صالح حسینی؛ تهران، نیلوفر، 1385، در 152 ص؛ چاپ دوم: 1386؛ سوم 1390؛ شابک: 9789644483073؛
مترجمهای این اثر: گامایون، صالح حسینی؛ هوشنگ اسماعیلیان؛ رضی خدادادی (هیرمندی)؛ لاله بهنام؛ سالومه مهوشان؛ یوسف قنبر؛ حسن زمانی؛ تیمور قادری؛ سروش حبیبی؛ حمیدرضا آتش بر آب؛ محمد دادگر؛ علی اصغر بهرامی؛ کاظم انصاری؛ هستند
ایوان ایلیچ، شخصیت اصلی داستان تولستوی، شخصی موفق در زندگی روزمره و کاری ست، ولی در زندگی شخصی دچار مشکلاتی است. البته این مشکلات به نوعی متأثر از موفقیت‌های کاری وی نیز هست. او بنا به دلایلی که در کتاب ذکر شده، دچار بیماری سخت‌ درمان می‌شود. تولستوی در این کتاب از توانایی خود، برای به تصویر کشیدن روحیات، و احساسات یک بیمار کم علاج، سود می‌برد. تولستوی روحیات چنین بیماری را از لحظه آگاه شدنش به بیماری خویش، تا لحظه ی خاموشی، یا همان مرگ را، به پنج مرحله تقسیم می‌کند. این مراحل پنج‌گانه عبارتند از: یک - عدم پذیرش یا انکار، دوم - خشم، سوم - معامله، چهارم -افسردگی، و پنجم - پذیرش. ایشان این مراحل را به طور دقیق، مورد بررسی قرار می‌دهد، از جمله توضیحات مختصری که در این پنج مرحله ذکر شده را، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: مرحله انکار: تنها به مراحل اولیه یا رویارویی با بیماری محدود نمی‌شود، این مرحله با حرف‌های پزشک معالج آغاز می‌شود. او از انکار، یا عدم پذیرش، به عنوان نوعی تسکین، یا درمان، استفاده می‌کند. مرحله خشم: در این مرحله بیمار، دیگران را مقصر بیماری خود می‌داند. در داستان، ایوان ایلیچ، ناراحتی خود را با آزار همسر، و دیگر اطرافیان، تسکین می‌دهد. او چنین می‌اندیشد که: گویی او بیمار شده‌ است، تا دیگران سالم بمانند. مرحله ی معامله: از بین مراحل پنج‌گانه، این مرحله کوتاه‌ترین مرحله‌ است. بیمار با خود صحبت‌هایی مانند: ای خدا اگر فقط یک سال به من مهلت بدهی، قول می‌دهم که مسیحی بشوم و... سعی در به تأخیر انداختن زمان مرگ خویش دارد. مرحله افسردگی: در این مرحله، بیمار به عزای فرصت‌های از دست رفته، می‌نشیند، در این مرحله بیمار نیاز به تاریکی تنهایی دارد، و در تاریکی و تنهایی، خیال همه چیز را در سر می‌پروراند. مرحله پذیرش: مرحله پذیرش، آخرین مرحله ی یک بیمار است، که تهی از احساسات می‌شود. در این مرحله گویی درد از میان رفته‌ است. در این مرحله، سکوت، پرمعناترین شکل ارتباط است. در این مرحله، فشار دادن دست دوست، نگاهی سنگین و... پرمعناترین معانی را از ژرفای یک بیمار درحال مرگ، به خوانشگر منتقل می‌کند. ا. شربیانی

Issa
- Amman, 02, Jordan
4
Mon, 08 Jan 2018

رغم كآبة القصة ولكن ابدع تولستوي فيما يشعر المريض.
كيف يشعر بتغير نظرة الناس له. كيف يشعر ان من حوله لا يهتمون به رغم معاناته. ويصبح يكره من حوله ويشعر انهم يتمنون موته.
يستعيد شريط حياته وكم كان سعيدا ولكنه بعد ذلك يتألم ويبعد تلك الذكريات عن تفكيره أإنها تزيده ألما.
يبدأ في معاملة عائلته بقسوة لانه يشك انهم يتمنون رحيله، فهو يكرههم لذلك.
يبدأ الشك في إيمانه ولما عاقبه الله بهذا الالم وهذا الموت وهل كان يستحق ذلك.
وعندما يبدأ بالاحتضار يصبح طيبا ويطلب ان يسامحوه.
مبدع تولستوي وهو ليس بحاجة لشهادتي في الكتابة عن النوازع النفسية وما يفكر فيه الانسان في كل موقف.

Smiliar Books of "A Morte de Ivan Ilitch (Ler Faz Bem, #9)"

The Nose Pdf Book
by Nikolai Gogol
Spring Torrents Pdf Book
by Ivan Turgenev
The Dream of a Ridiculous Man Pdf Book
by Fyodor Dostoyevsky
The Queen of Spades Pdf Book
by Alexander Pushkin
My Life Pdf Book
by Anton Chekhov